|
Άνδρος
Η Άνδρος είναι το βορειότερο νησί των Κυκλάδων και δεύτερο σε μέγεθος
μετά την Νάξο, με έκταση 380 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Έχει μέγιστο μήκος περίπου 40Km και μέγιστο πλάτος περίπου 17Km. Απέχει από
τη Ραφήνα 36 ναυτικά μίλια. Αποτελεί γεωγραφική συνέχεια της νήσου
Εύβοιας από την οποία χωρίζεται με το στενό του Καφηρέα, το γνωστό
Κάβο-Ντόρο, πλάτους 7 ναυτικών μιλίων. Η προς τα κάτω συνέχεια του
νησιού είναι η Τήνος, από την οποία χωρίζεται με το «Στενό», μικρό
θαλάσσιο πέρασμα μήκους περίπου 1 ναυτικού μιλίου. Η δαντελωτή
ακτογραμμή του νησιού έχει συνολικό μήκος 117Km. Η γενναιοδωρία της φύσης έχει χαρίσει στην Άνδρο κατάφυτα ψηλά βουνά με εύφορα εδάφη, ιαματικές πηγές, γαλαζοπράσινες ακρογιαλιές και μεγάλη οικονομική ευημερία αποτυπωμένη στα ψηλά αρχοντικά του νησιού. Ωστόσο η ανεπτυγμένη τουριστική κίνηση δεν έχει αλλοιώσει καθόλου το παραδοσιακό της κυκλαδίτικο χρώμα.
Μαίνητες
Συνεχίζοντας στο Επαρχιακό οδικό δίκτυο και πριν τον οικισμό της Μεσαριάς, αριστερά ξεκινά ο δρόμος που οδηγεί σε μια από τις πιο κατάφυτες πλαγιές του όρους Πέταλο και στην οποία είναι κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 200 μ.ο οικισμός Μαίνητες με 172 κατοίκους.
Το όνομα του χωριού έλκει την καταγωγή του από τις μαινάδες, τις νύμφες του θεού Διόνυσου. Στις Μαίνητες η παράδοση τοποθετεί μεγάλες διονυσιακές γιορτές, πολυήμερες με ευρεία συμμετοχή κόσμου από την Άνδρο και αλλού.
Χαρακτηριστικό του πλούτου σε νερά στην περιοχή είναι οι πολλές βρύσες στην πλατεία των Μαινήτων, που ανάμεσα στα αιωνόβια δένδρα και τον γλυπτό διάκοσμο που δημιουργούν τα βράχια στην κοίτη του ποταμού δημιουργούν μοναδική εικόνα.
Οι Μαινάδες στην ελληνική μυθολογία
Τον Διόνυσο σ' όλα τα ταξίδια του τον ακολουθούσε μια μεγάλη πολύβουη παρέα. Γύρω από το θεό του κεφιού συγκεντρωνόταν μια παράξενη συντροφιά που "χαλούσε τον κόσμο" με τις φωνές και τα τραγούδια της. Το κρασί έρεε άφθονο και το γλέντι έφτανε στο αποκορύφωμα. Η κεφάτη συντροφιά ταξίδευε από χώρα σε χώρα για να μάθουν όλοι οι άνθρωποι την καλλιέργεια του αμπελιού και την παραγωγή του οίνου. Τα ταξίδια τους ήταν ένα αδιάκοπο γλέντι. Τον ενθουσιασμό και τη χαρά τους μετέδιδαν σ' όσους συναντούσαν. Ενώ όσοι τους πολεμούσαν, υποτιμώντας τις δυνάμεις τους, είχαν άσχημο τέλος. Οικτρά μετάνιωσαν οι Ινδοί που τους επιτέθηκαν. Μετά από μάχες τριών ετών αναγκάστηκαν να δεχτούν τον Διόνυσο και τη συνοδεία του. Στο πλήθος που συνόδευε το θεό έβλεπες παράξενα πλάσματα: τις Μαινάδες, τους Σάτυρους, τους Σιληνούς και πολλές φορές το θεό Πάνα. Οι Μαινάδες αντιπροσωπεύουν το θηλυκό στοιχείο της συντροφιάς και κρατούν στο χέρι τους το θύρσο όπως και ο θεός. Ο θύρσος ήταν ένα καλάμι τυλιγμένο με φύλλα κισσού ή κλήματος. Μερικές φορές κρατούν φίδια ή και άλλα ζώα. Τα ρούχα τους είναι ελαφρά για να μπορούν να χορεύουν χωρίς δυσκολία. Όταν καταλαμβάνονται από το πνεύμα του θεού, επιδίδονται σ' έναν ασταμάτητο, ξέφρενο χορό. Εκείνη τη στιγμή είναι σαν να έχουν βγει από τον εαυτό τους· η μέθη και η έκσταση οδηγεί τα βήματά τους.
|
Πληροφορίες 
